avatar_19304 wildwhisper


2020-07-18 22:59:10
"Przecież jestem Młodsza-powinien ustąpić". Otóż nie Kochanie! Przez większość naszego życia, ustępujemy innym a przede wszystkim starszym i słabszym, a dla tych którzy nie mają wyboru, mamy nieco więcej wyrozumiałości. To czyni nas silniejszymi od samych siebie każdego dnia. Tym się różni nasze dziś od naszego wczoraj. Musisz wiedzieć też, że przyjdzie czas kiedy tę siłę odpowiednio wykorzystasz. Tak jak zrobił to ten wielowieczny dąb, napotykając na "swojej-twojej drodze" Ciebie.


2020-04-30 17:04:05
Powyższy obraz wraz z apelem Fotoferii w pierwszej analizie wygląda niczym jakaś prowokacja zmyślnie przygotowana. Ani to kompozycyjnie książkowe, ani ekspozycyjnie naświetlone w zgodzie z naszym motto, z jakim zaczynamy dzień i fotograficzne podróże po FotoFerii - "Bo światło jest wszystkim". Za to tytuł conajmniej powinien nas zjedniczyć, gdyż zapewne bliski teraz w większości z nas. Wszyscy za czymś tęsknimy. Tęsknimy do podróży, do swoich ukochanych rekreacji, do pracy i swoich stałych klientów, tęsknimy za rodziną, za bezpieczeństwem... Miłość, strach, życie, śmierć, zdrowie, choroba, żal, nienawiść, radość,...to nośne tematy wszystkich dziedzin twórczych. Wszyscy tutaj z całą pewnością obracamy się przynajmniej w tej jednej dla nas wszystkich najważniejszej - Fotografii. Każdy z nas ma za sobą tomy przeczytanych książek, i periodyków, masę obejrzanych filmów i tutoriali. Najważniejsze w tym całym naszym przygotowaniu do świadomego tworzenia jak i do odbioru obrazów jest nasze życie, nasze osobiste doświadczenia, nasza wrażliwość, umiejętność empatii,...wiedza. Powyższa fotografia to prawdziwa pożywka dla dyskusji na tematy o kompozycji, o jakości i ilości zarejestrowanego światła, można przynajmniej z godzinę rozprawiać na temat wszystkich decyzji autorskich i ich słuszności... Dochodzimy w tym momencie do omawianej tysiące razy anonimowości. Na wielu galeriach to temat najbardziej sporny w kwestiach odbioru i oceny prac. Ja anonimowość zawsze szanowałem, jednak zawsze podkreślałem, że ocena każdej pojedynczej pracy jest wartościowsza, gdy ocenia się ją przez pryzmat portfolio autora oraz jego życie i doświadczenia. Mnie zawsze interesował człowiek stojący za przedstawionym obrazem i jego decyzje. Okej...powinno być jeszcze coś bezpośrednio o tym konkretnym przykładzie. Na ogromny plus szlachetnie pokazana kobiecość. To kompozycja zdecydowanie o bohaterce. Tutaj zaczynamy i kończymy podróż po tym sentymentalnym obrazie. Wielu kompozycje w fotografii traktuje czysto matematycznie...mocne punkty, tr?jpodziały, sztafaże, przeszkadzajki itd... W moim rozumowaniu kompozycji zawsze jest jeszcze miejsce na to co po za kadrem, na to czego wypatruje bohater jak tutaj , muoże to tylko trawiaste wzgórze, może skarpa czy urwisko...zmierzcha się i to ostatnia tęsknota a może świta i budzi się nadzieja lepszego jutra? To wszystko jak sobie razem jako odbiorcy poukładane czujemy równowagę i sens tej pracy albo i nie. Ja taką dostrzegam i obraz ten skutecznie budzi we mnie nietylko tęsknotę za pływaniem ale szereg tęsknot i normalności...


2020-04-05 15:10:26
Aby modnym na portalu nie stało się pisanie analiz pod własnymi pracami, tym razem - i to już drugą pod rząd- wystosuję na obcej ziemi, "Tej Ziemi". Osobiście uwielbiam oglądać obrazy "z pogranicza tu i tam", które nie mają wyrazistego punktu zaczepienia w chronologii czasu...tzn takie, które poprzez własną formę, ładunek emocjonalny i przesłanie, stają się uniwersalne, symboliczne, ponadczasowe... Nie ingerują zbyt mocno w to co było, co jest i co będzie, po prostu są i niczym kroplówka sączą się nienahalnie do krwiobieg odbiorcy. Aby osiągnąć taki efekt nie potrzeba wiele, nie wymaga to wyrafinowanych technik i super sprzętów. Często wystarczy pomysł i jego subtelna w przebiegu realizacja. Czasem jednak dzieje suę wręcz odwrotnie... z efektem i przytupem muszą trafić w widza, czasem nieco śniącego, czasem trochę zajętego natłokiem spraw i problemów, może obojetnego...muszą nim wstrzasnąć by go zatrzymać i zmusić do refleksji. Pomysłów i realizacji jest wiele - liczy się efekt końcowy. Twoja Autorze praca, zatrzymuje w ten pierwszy sposób... Kompozycyjnie nie tylko bez zarzutów, te stonowane ciepłe barwy, z dominującym elementem czerni nie tylko się równoważą... Te nieostrości, zaszumienia, przenikania są niczym innym jak tą chwilą zatrzymaną w fotografii i wprawioną w ruch, nieco wolniej, tylko na chwilę albo na zawsze - pisałem o tym w poprzedniej analizie. Obraz bardzo symboliczny...mocno przypomina mi to wazon kwiatów. Przypomina mi to silne pragnienie obcowania z naturą - po to przecież przynosimy tę do swoich domów, z ogrodu, łąk i lasów i umieszczamy w wazonach, donicach. Ten kwiat nie został jednak ścięty wczoraj - poteżne ukorzenienie może świadczyć o tym, że kwiat ten jest tutaj od dawna, nauczył się żyć w tym mniej sprzyjającym świecie, albo jest w nim od zawsze. Drugim takim mocnym symbolem jest odwrócenie kielicha kwiatu od żródła światła... rośliny zazwyczaj za tym podążają...jednak nie zawsze, a dzieje się to zazwyczaj, kiedy organizm nie ma już siły za światłem podążać, kiedy poddaje się ale i również wtedy, kiedy akceptuje zjawisko przemijania, odklejenie się duszy od ciała i przejścia w miejsce, które może być taką samą niespodzianką jak świat, z którym własnie się żegna... Proszę mi wybaczyć te nostalgiczno ponure interpretacje ;)))


2020-04-05 10:34:16
Wnikliwie przeczytałem poprzednią analizę i ją poleciłem. Uważnie również przeczytałem argumenty osób schlebiających powyższej pracy oraz sumiennie odgrzebałem z pamięci moje pierwsze wrażenie, jakie towarzyszyło mi kiedy oceniałem powyższą pracę - kiedy nie było jeszcze żadnych wypowiedzi oceniających i widzów. O pierwszym wrażeniu, o technikaliach, o temacie, o szybkości oceniania, pewnościach w ocenie i watpliwościach... "o słowie, które potrafi zawrócić rzekę" Mi osobiście ocenianie prac wychodzi różnie... Szybko, wolno, celnie, niecelnie, wnikliwie, do niektórych wrócę jeszcze raz, kilka razy, albo będę miał je już odciśnięte w sobie na zawsze... Nie zamierzam więc kokietować, że każdej pracy poświęcam tyle samo czasu. Nie będę ściemiać, że wnikliwie przyglądam się każdej, bo byłoby to przede wszystkim nieuczciwe wobec autora, w stosunku do siebie jak i tego, czego akurat sam szukam w fotografii i obrazie. Muszę dodać jeszcze, że wiele prac pozostawiam bez komentarza, bez oceny, ba nawet bez kliknięcia i oglądnięcia...z wielu przyczyn. Nie byłem wtedy przy kompie podczas tzw publikacji w inferii, albo miniaturka mnie nie zainteresowała... możę pisałem pod inną pracą obszeną anqalizę i pozostało mi już niewiele czasu na inne prace...podczas ich krótkiego żywota w inferii. Z pkt widzenia technicznego, obrazowanie takie dla mnie jest egzotyczne, ciekawe, gdyż sam do takiej się nie uciekam- może kiedyś, z całą jednak pewnością podobnych prac w tej technice, każdy z nas ma możliwość oglądania każdego dnia nowych. Można wyrobić soebie jakieś zdanie, chociażby tylko i wyłącznie na podstawie prostego założenia: podoba się - nie podoba się, tak striicte w uciesze dla oka, czysto estetycznie. Z całą pewnością można zwrócić tutaj szczególną uwagę na pionowe i skośne, poszarpane i poprzerywane ale też ciągłe linie. Statyczność drzew i brzegu wydaje się tylko pozorna, dzięki tej technice oraz perspektywie względem linii brzegu tego "zbiornika z wodą" ta żywa-martwa natura ożywa i to jest w tej technice bardzo ciekawe. Ta niedoskonałość nieostrości potrafi tchnąć życie w kamień, cegłę budynków, mury ... to przyspiesza jednak również zjawisko przemijania. O ile więc, mówi się potocznie, że dzięki fotografii zatrzymujemy chwilę, to dzięki tej technice tę chwilę zatrzymaną jakby wprawiamy w ruch... w kamieniu bije serce, w set-letnich drzewach szybciej płyną soki, niezniszczalne budowle stają się wątłe i kruche... Jedyną uwagę, jaką mogę oprzeć w argumentach pozasubiektywnych to fakt, iż widziałbym jasności prześwitu w koronach nie ciemniejsze od jasności odbitychw wodzie ... Technikalia na bok... Ten węglan wapnia czuję - tfu przepraszam - wodorowęglan... czuję. Sam ostatnio budzę się i zasypiam przy nucie takich obrazów, muzyce, rozmyślań w podobnym odcieniu... Jednakże coś spowodowało, że znalazłem się w tej grupie ludzi, których ta praca nie przekonała w pierwszym momencie, i proszę mi uwierzyć na słowo, że to nie niechęć do autora, to nie lenistwo czy klikactwo, to nie beztroska... uważam osobiście, że moje zmysły dzisiaj są jakby bardziej wyostrzone niż przed tygodniem, dwoma, miesiącem, ... po prostu czegoś moim zdaniem zabrakło by w tamtym momencie mnie przekonać. W samym obrazie często szukam pierwiastka ludzkiego, ale nie zawsze. Jest sporo prac, które jednych zachwycą, innych nieco znudzą, część przejdzie obojętnie a inni pochwalą i zapomną... teraz wiem, że Twój obraz ze mną zostanie na dłużej, niż tylko tę chwilę po ocenie w inferii... W tej chwili byłbym gotów oddać głos pozytywny ale co to zmienia? Zmini nazwę galerii, w której ostatecznie się znajdzie? Przecież funkcję jaką Twój obraz miał spełnić, wypełnił doskonale... Pamiętaj, najgorsza jest obojętność. Choć i brak jaj do przyznania się popełnionego błedu, albo przyznania się do swoich racji, kiedy te są inne niż prawi większość bywa równie kłopotliwe dla autora. I znam to co myslisz doskonale... Ale nie dajmy się złym emocjom. Nie wymagajmy też zbyt wiele od widza. Z goracymi pozdrowieniami


2020-04-02 14:15:45
Nie jestem pewien, czy poniższe dywagacje są wystarczające by stać się analizą powyższej pracy. Z calą pewnością wystarczyły jednak by spowodować we mnie chęć poczynienia tego autoportretu i wreszcie zrodziło to potrzebę podzielenia się słowem... Za długie na komentarz by zamieścić w opisie, więc... Kiedy nasze dzieci teraz śnią o zabawie z rówieśnikami, marzą o podróżach i wycieczkach do zoo, o placach zabaw, my dokładnie w tej samej chwili - tyle że na jawie - rozmyślamy o tym samym z męczącym i pełzającym niepokojem z tyłu głowy... Czy będzie jak i za co wrócić do normalności? Wiemy jak było, nie wiemy jak będzie. Z całą pewnością nie będzie lekko...Być może to tylko próba odczłowieczania mas albo uczłowieczania jednostek, a może sami sobie to skrzętnie przygotowaliśmy, poddając się modzie konsumpcjonizmu, życia w pełni komfortowego>? Kiedy nasze dzieci budzą się po nocnym śnie, dziennej drzemce przytulamy je i mówimy im, że za chwilę znowu będzie normalnie, że cała ta sytuacja to tylko jakaś chwilowa aberracja życia społecznego - mówimy im i sobie- "wszystko będzie dobrze". Zróbmy wszystko co w naszej mocy aby pokolenie naszych dorastających dzieci nie było w przyszłości określane "pokoleniem epidemii", "pokoleniem epidemii strachu"... Cała ta sytuacja powinna uświadomić wszystkim, że nie tylko w przyszłości trzeba się strzec nieznanych dotąd wirusów i chorób, które wywołują i ludzi, w których ręku mogą być bronią obezwładniającą cały gatunek ludzki, ale trzeba również strzec się strachu przed samą bronią ... ten bywa często wystarczająco skuteczny...


2020-02-03 22:28:43
Zgodzić się muszę co do propozycji w B&W aż się prosi ... Bedę bronić jednak decyzji autora, co do wersji z jego cieniem... Jest tutaj masa trójkątrów w geometrii, dlaczego nie powtórzyćby tego w treści tak jak zaproponował autor ??? Balet kojarzy nam się z dość poważną "dyscypliną" zwiazaną mocno z operą, teatrem, ogólnie ze sztuką... Fotografia to jedna z młodszych jej cór, która dość często podgląda,dość często przemyca do siebie stare tematy w nowym świetle. Bardzo brakuje mi tutaj takiego narzędzia,dzięki któremu za zgodą autora, mógłbym zaproponować graficzną wersję/propozycję...ciężko słowem zademonstrować- pozostaje sobie wyobrazić to co napisane... Przy konwersji do B&W mocno trzeba byłoby się zastanowić jednak, czy w tym ciemnym trójkącie ponad głową bohaterki naszej fotografii, nie powinno być więcej szczegółu, faktury... cięzka to chmura ponad głową, przytłacza już teraz, w B&W będzie jeszcze ciężej... ale może to i dobrze będzie kontestować w "pozie na paluszku" - znamy doskonale te "pocharatane palce baletnic" ... tak lekko a tak ciężko.


2020-02-03 20:06:48
Już któryś raz z rzędu to ja piszę analizę pod swoją pracą i w sumie wolałbym takową, nawet krytyczną przeczytać spod klawiatury widza, no nic obiecałem słowo wyjaśnienia to służę słowem... W popczątkowej fazie głosowania troszkę ponarzekałem sobie na brak negatywnych komentarzy, które bym chciał zobaczyć w parze z oceną, teraz w sumie mógłbym troszkę ponarzekać na tych co dali na TAk i też milczeli ;). Słowo może bardzo wiele. Może przekonać widza mniej wrażliwego, może przekonać widza mniej wnikliwego, słowo może zawrócić rzekę. Rzeczowy komentarz, może również być kostką domino inspirującą pozostałych, może być kroplą tnącą skały, dzięki dyskusji zyskuje każdy...i widz i autor. Poszukiwanie argumentów wiele uczy, pozwala dostrzegać popełnione błędy, pozwala również utwierdzić autora w słuszności jego decyzji, lecz z tymi ostatnimi oczywiście bywa różnie-to aż i tylko decyzje :) Powyższy "model usługąjący" damie, został stworzony w jednym celu. Ma doskonale wiedzieć, czego ta w danym moemencie oczekuje i wykonać to z należytą starannością. A co kiedy dojdzie do tzw zgrzytu, kiedy "model usługujący" również zacznie "myśleć o niebieskich migdałach" ? Pomyli się o milimetr, a może o troszkę więcej? Pierwsze "Modele Usługujące" mogą przecież posiadaćwady fabryczne. Od bardzo dawna interesuje mnie osobiście wszystko co związane z science-fiction, a obserwując wnikliwie otoczenie i otaczający mnie świat, często przekonuję się, że to cokiedyś było fikcją dzisiaj staje się na wysiągnięcie ręki i zupełnie dostępne- sami sobie odpowiedzcie czyż tak własnie nie jest? "Model usługujący" - tak go nazwałem na potrzeby tej analizy, każdy jednak niech nazwie sobie to co widzi inaczej. Zresztą z tym tytułem byłoby chyba już zbyt dosadnie. Wszystkie swoje prace tytułuję, często przewrotnie, ... "Model Usługujący" "sługa" "kolory" "niebieskie Migdały" Tytuł w głowie miałem przystępując do realizacji tej sceny, jednak pomysł przeklejenia twarzy, idealnie odbitej do właścicielki, zupełnie niedbale zamontowanej na taśmie produkcji... ten "Model usługujący" ewidentnie posiada wady, pojawił się podczas edycji. A dookoła tej sceny i tematu chodziłem kilka lat. Stąd uważa, że ten włos w zupie, ten za ciepły drink, ta mucha w rosole widzowi i autorowi się po prostu czasem należą ;). Postęp technologiczny, automatyzacja, często idą w parze z lenistwem i wygodnictwem u konsumenta, z chęcią ogromnych zysków po tej drugiej stronie. Filmy takie jak "Ja Robot", "Surogaci" i inne poruszające w poważniejszym tonie problem wywarły swojego czasu ogromny wpływ na to co sam o temacie myślę, a powyższa praca jest wypadkową mojej "wesołkowatości w obliczu zagłady". To takie straszne,że aż śmieszne i na odwrót - przytoczę tutaj tytuł innej pracy z FotoFerii: "Wygrana W Bierki Podczas Eksplozji Bomby Atomowej". W niedalekiej przyszłości, w każdej knajpie, w każdym sklepie, wszędzie ... składając rezerwację, "system doskonale będzie wiedział" co lubimy, co potrzebujemy... obsłuży nas robot, którego twarz, budowa ciała, sposób bycia będzie zgodny z naszym gustem (zgodny z naszymi plikami cookies). Maszyna, kompletująca za nas zakupy w coraz modniejszych sklepach samoobsługowych inteligentnie nas zaskoczy, sprawi przyjemność- spakuje to w torbę koloru i wzoru, który również nam przypadnie do gustu...pochwali za nową fryzurę, wgląd do tego teżbędzie i w większości będziemy wniebowzięci! Ludzie którym będzie brakowało, nieidealnego pierwiastka ludzkiego w tak idealnie poukładanym świecie... będą wyjątkowo samotni i nieszczęśliwi. I moim zdaniem coś po prostu się wydarzy...ktoś popełni błąd. Maszyna z wadą pomyli się o milimetr... i rozleje napój na "piersiątko", obleje nas gorącą zupą, usunie serce zamias wyrostka... Wybaczcie błędy, ale moja przyszłość woła "opa", więc muszę tutaj skończyć bez poprawek. Idealnie :))) Dziękuję ślicznie za poświęcony czas na komentarze ,oceny i być może chwilę refleksji po przeczytaniu tych wypocin.


2020-01-30 19:48:17
Dwa dni temu dodałem analizę do pierwszej z dwóch moich prac jakie postanowiłem wybrać do mini konkursu pt. "Moje najlepsze zdjecie". Na równi z tytułem konkursu przyjmuję określenie "moim zdaniem moja najlepsza praca" ;). Pod fotografią przedstawiającą krzyż i rybę zasugerowałem podobieństwo kompozycji do pracy powyższej...metodę ja?ą przyjąłem w obu to uzupełnianie się planów w treści. Tam symbole chrześcijańskie, przywołujące koniec życia ziemskiego... tutaj muzyka, a raczej niekompletny instrument i tęsknota pojedynczego dźwięku za melodią. Czy tak wyglądać może niebo dla zagubionych nut? Może to magiczny moment przejścia do innego wymiaru, a moze to miejsce docelowe ucieczki od tego co ziemskie. Co miałem na myśli kreując świat przedstawiony? Tak jak w tytule...to mój azyl, wolny od poczucia winy, od zła i pogardy. Pierwiastek ludzki zredukowana znów do minimum biorąc pod uwagę, że to mimo wszystko o człowieku lub tym czym staje się przenikając choćby myślą w takie miejsca.


2020-01-28 21:25:25
Ostatnio jesteśmy wszyscy mocno "poszarpywani" informacjami z kraju i ze świata. Ziściło się też zresztą stare chińskie przekleństwo - "abyście żyli w ciekawych czasach"! Czyż nie są ciekawe? Jaskrawieją z każdym dniem... Co mają jednak powiedzieć najstarsi, którzy pamiętają dawne ciekawe czasy i przeżywają ciekawe czasy dzisiaj? Wczoraj zaintrygowała mnie wiadomość na FF o mini konkursie pt. " Moje Najlepsze Zdjęcie". Od razu pomyślałem sobie o dwóch swoich pracach, tak bardzo skrajnych w treści i tak bardzo podobnych w kompozycji... Dzisiaj poświęcę troszkę słowa w analizie, pierwszej z nich. Każdy z nas ma swoje ulubione zdjęcia, ze względu na treść, ze względu na wartość sentymentalną, ze względu na kunszt warsztatu wypracowywanego latami, ze względu na łut szczęścia ... Jak każdy, i ja mam dylemat... Wybrałem dwie swoje najlepsze fotografie z uwagi na to, że to było "wczoraj". Wczoraj były moje 34 urodziny i wydarzenie, obok którego cięzko przejść obojętnie - obchody w Aushwitz związane z 75 rocznicą wyzwolenia Obozu... Powyższa fotografia ma dla mnie szczególne znaczenie pod wieloma względami. Wszystko wokół przemija, nic nie jest trwałe. Przemija zdrowie, przemija wiara, przemija człowiek, przemija byt... przemija wreszcie pamięć. Ta fotografia moim zdaniem ma tę magiczną moc fotografii, która się przeciwstawia pojęciu czasu - pamięta, przypomina, nie przemija, ostrzega... Prosta kompozycja, proste symbole- wszystkim dobrze znane. Jednak przy obojętości wspominanej przez Pana Mariana Turskiego podczas wykładu w Aushwitz - i to za mało. Obojętność takie obrazki chowa głęboko na dnie szuflady. Każdy z nas ma taką szufladę własnych demonów. Landrynkowe łatwe życie znieczula i przyzwyczaja. Ta fotografia, a potykam się o NIĄ przy każdym spacerze po własnej galerii, przypomina mi kim jestem, kim jesteśmy, czym są problemy dzisiejsze, czym mogą być problemy jutra... Idealnie równoważy sowizdrzalski ton reszty moich prac i to prawdopodobnie największa tej fotografii siła dla mnie osobiście.


2019-11-29 21:06:43
Ciężkie i przepełnione emocjami to milczenie, zasysa mnie więc za tą maskę i wypluwa spowrotem, jako widza przed ekran monitora... Myślę, że ta maska odrzuca jak przeszczepiony narząd swojego nosiciela. I na odwrót. Oboje jednak bez siebie funkcjonować już nie potrafią, gdyż świat, dookoła niezbyt na to pozwala. Moment przedstawiony w obrazie jest chwilową powtarzającą się jednak separacją, chwilę po zaś pojawia się syndrom odstawienny i żyją w symbiozie do następnego rozwarstwienia się jestestwa nosiciela. No właśnie, tylko kto jest nosicielem a kto lokatorem, kiedy "maska" ma tak wielką moc ? Tutaj ewidentnie jest nieco więcej niż jeden duchowy organizm... Obserwujemy nijako rozdzielenie dwóch różnej gęstości cieczy, do dyfuzji materii pozaorganicznej dochodzi jednak jużna naszych oczach... Maski w naszym życiu często są jak skafander dla astronauty... tak ciężko przetrwać nam w tak nieprzyjaznym środowisku, pośród tylu drapieżników. Tyle jeżeli chodzi o mój odbiór... co do technikaliów nie widzę sensu jakiejkolwiek analizy, wszystko tutaj się klei i kompozycyjnie i w światłocieniu...


2019-11-10 14:30:24
Dłonie człowieka często są wstanie powiedzieć o nim samym dużo więcej, niżeli On sam ma o sobie do powiedzenia ... W bezpośredniej konfrontacji staramy się mieć zawsze uniesione czoło, nawet wtedy kiedy serce rozstrzelane, przełamane wpół czy rozjechane walcem ... patrzymy pewnie. Łzy,niepewny wzrok, rozedrganie powiek ...staramy trzymać na krótkiej smyczy, na komendę... Tutaj za tą barykadą dłoni wyobrażam sobie, serce i duszę niespokojne - jak moje własne. Z jakich powodów u bohatera tej pracy? Nie wiem! Być możę to tylko gra aktorska, być może wartości i treści skumulowane za zasiekami męskich dłoni należy szukać u autora. A widz trojako możne tutaj odbierać emocje... Doszukujemy się tutaj emocji bohatera, twórcy pracy czy naszych własnych ??? Jeżeli wszystkich to w jakich proporcjach? Po literacku niewypada mówić o tym wprost jeżeli chodzi o twórcę... Należy jednak brać również jego pod uwagę. Pod mocnym wrażeniem, pod względem technicznym tej pracy, nie jestem... Jest to jednak kolejna praca o czymś/ o kimś, i dlatego warto poświęcić jej więcej czasu, bez względu na to, w jakiej galerii tutaj ostatecznie wyląduje


2019-11-10 00:06:01
Często zdarza mi się zalogować do FotoFerii z powodu jednej pracy... Nie tajemnicą jest, że każdego dnia przeglądamy zdjęcia na Tym Portalu bez logowania się, bo nam się nie che, albo po prostu nie mamy czasu na komentowanie i ocenianie, a chcemy szybko rzucić okiem, jak na codzienne wiadomości w prasie czy telewizji... W tym przypadku u mnie było nieinaczej... Dużo szumu... technika dzisiejsza odbiega od szumu,moda zdecydowanie idzie w stronę klarownego obrazu o najwyższej rozdzielczości, HD, Full HD, HQHD, 4K, 6K, 8K, Srylion K... A gdzie w tym wszystkim mowa o treści ??? Treść niestety nie możebyć przez firmy wszelkich sprzętów materiałem sprzedażowym, bo by musieli do sprzętu dorzucić w doklejce jakiegoś kreatywnego homo sapiens... Zatrzymajcie się proszę, zwolnijcie, wrzućcie na niższy bieg... i wemgle idzie sporo zobaczyć, kiedy czasu i chęci więcej... Ja tutaj widzę syna a możę wnuka rolnika, który z łaski swej na grądzie pozostawił ten pomnik historii/przyrody. Widzę tutaj mieszczanina, który w niedopasowanych kaloszach rankiem wyszedł posłuchać rykowiska... Widzę tutaj pod względem technicznym... zrównoważoną kompozycję,pomimo skali bohaterów i dysonansów światłocienia, Widzęrównież to czego nie widzę, a mógłbym zobaczyć... a to cenne,kiedy obraz pobudza wyobraźnię.


2019-06-04 10:58:11
Po pierwszym komentarzu poszedłem spłukać głowę zimną wodą... Z jakiego to niby powodu w jakiejkolwiek konkretnej pracy twórczej "MUSI" być coś bardziej naturalnego ??? Można jako argument postawić, że po prostu nie lubię, nie przepadam...choć tego typu zarzuty w połączeniu z oceną stawiałem jak stawiałem tutaj pierwsze kroki. Ostatnio jak za czymś nie przepadam, a jest dość dobrze zrobione to omijam i tyle. Ja uwielbiam swojskie klimaty, płytkie głębie i inne... Ale uwielbiam też surowość wsi i krzaczorów i staram się osobiście zachować panujący klimat...ale nie wolno w żadnym wypadku autorowi zabronić albo narzucić drogi realizacji własnego konceptu... Tutaj nawet kompozycja, której też oczywiście nie wolno narzucić ;),mi się podoba... a z tym zawsze w moim postrzeganiu najtrudniej, kiedy ktoś widzi przestrzeń w kadrze inaczej niż ja. Jeżeli chodzi o kompozycję - jest pięknie w barwie - kontestujące się elementy( pod względem wielkości i wagi) są zrównoważone odpowiednimi ilościami przestrzeni po bokach i przede wszystkim tą "NIenaturalną GO" - przy płytszej GO traktor nabrałby "ciężaru" wraz ze wzrostem szczegółowości... wiem wiem. Kto tak patrzy na kompozycje... Tylko spirale i złote pkt we ł... głowach ;))))


2019-05-03 12:59:08
Za to muszę ogólnie pochwalić i pogratulować :))) Kompozycja "do dupy" jak i te nieostrości... ale na własnej skórze wiem jakie to emocje podczas cudu narodzin biorągórę, bez względu na punk widzenia czy siedzenia ;). Powyższa sytuacja bardzo intymna i zrozumiałym oczywiście jest to, że takie "przepiękne" w życiu chwile jednak "rodzący" zachowują dla siebie. Cieszę się jednak niezmiernie z tego, że niektórzy mimo wszystko godzą się czasem wetknąć nos w ich intymne sprawy- to uczłowiecza! uwrażliwia! odrzuca! przyciąga! ale i nakłania do łez tych prawdziwych. Kiedy Moja Julia rodziła... miałem Jej pot, krzyki, bezsilne już oddechy, prośby i narzekania na sobie... też robiłem zdjęcia "bezmyślnie" wtym sensie konsekwencji komentarza osób trzecich, później były na zimno decyzje o publikacjach... Fotograf z krwi i kości niestety ale musi zbierać cięgi za swoje decyzje i to też jest normalne. To kształtuje i hartuje. Ale trzeba uważać, czasem uczłowiecza czasem wręcz odwrotnie... trzeba jak najczęsciej z takich tematów wskakiwać w absurd by pozostać człowiekiem, by nie stać się tzw hieną :) Gratulacje GW


2019-04-11 14:34:08
Jestem kolejny już raz, nie tyle zmuszony, co wręcz zobowiązany wobec siebie samego do napisania analizy pod własną pracą. Proszę jej nie traktować dosłownie jako instrukcję do czytania tej pracy i obu kadrów, ale raczej w ogóle w odnioesieniu do całej dziedziny jaką się tutaj wszyscy zajmujemy. Powyższa praca jest ku temu wystarczająco dobra, by zrobić rozprawkę np o fotografii dokumentalnej, tzn takiej, która w większej mierze opowiada o stanie faktycznym zakotwiczonym w rzeczywistości wtedy albo teraz ;) Jak pewnie każdy tutaj, sam jestem często zaczepiany o to, czy fotografując dokumentuję czy manipuluję? W wielu przypadkach bez pytań jestem od razu posądzany o manipulację i nadużywanie Photoshopa- i słusznie :))) Dokument czy Manipulacja? To w duże jmierze zależy od autora. I naprawdę nie potrzeba photoshopa ani jakiejkolwiek edycji by udokumentować jakieś wydarzenie, bądź pokazać ułamek rzeczywistości, oświadczając wszem i wobec, że mają do czynienia ze stanem faktycznym, cojednocześnie możę być jużmanipulacją.Tak jest w relacjach z frontów wojen, z frontów politycznych przepychanek, ze strajków, z placów zabaw, domów rodzinnych i innych... Moim zdaniem fotografia to manipulacja za każdym razem. Oczywiście od twórcy zależy w jakiej mierze... Ta manipulacja może kończyć się na wyborze kadru i momencie pstryku (wyrwaniem emocji, zajść, perspektywy i innych z kontekstu) i opisana "obiektywnym słowem" z konkretnej perspektywy człowieka "pstrykającego". To samo wydarzenie może być przedstawione innym wyrwanym z kontekstu "pstrykiem, i słowem "pstrykającego" mającego inną perspektywę, który wybrał inne kadry z całego wydarzenia i opisał innym słowem... później mógł edycją podkreślić wklimat przedstawianej pracy. Wszystko zależy od intencji autora. Takjak media przestały być mediatorami pomiędzy polityką a obywatelem, tak fotograf dokumentalista często tworząc dokument może zapomnieć, albo z premedytacją od tego uciekać...i pokazywać taką rzeczywistość jaką rzekomo zastał. Wracając do powyższej pracy. Dlaczego manipulacja? Ponieważ jednoznacznie u widza wrażenie jest jedno. Dziecko tutaj lubi, albo przynajmniej nie ma nic przeciwko obcinaniu paznokci u stóp. Nicc bardziej mylnego!!! Ojciec fotograf, który bardzo dużo czasu spędza z własnym dzieckiem wie, że i syrop raz na sto razy zasmakuje, że od święta samo utuli się do snu, kiedy zazwyczaj potrzebuje się wtulić w ramiona. Że wyciąganie baboków z nosa, przebieranie i przewijanie, karmienie i inne dyrdymały to są miej przyjemne od PSOT i ZABAWY, aczęstonawet nieprzyjemne. I u Mojej Córeczki jest podobnie. NIe lubi. Tutaj jednak Ją wyczekałem :)))). To samo robią media politykom, ludziom publicznym...bo to jest albo milsze, albo ciekawsze dla oka... Ojciec Fotograf postanowił wybrać z całego wydarzenia obciunania paznokci u stóp kadry przyjemne. Dlaczego ot ym wszystkim piszę? Otóż tym całym wywodem w analizie, chciałbym kolejny razpodkreślić jak ważnym elementem w takzwanym dokumentowaniu jest mnogość kadrów ( przynajmniej 5-8 kadrów) oraz opis. Oczywiście to w dalszej mierze moim osobistym zdaniem bez przeszkód może być manipulacja, mająca na celu wywołanie u widza konkretnych reakcji, z całą pewnością jednak dla otwartego umysłu da to szersze spektrum nad którym podobną jak ta rozprawkę można stoczyć już tylko w własnej głowie. Z dedyjkacją dla wszystkich FOTORODZICÓW ;)))


2019-02-17 15:03:12
Fotomontaż vs Fotomontaż. Jakie są główne powody sięgania do tej techniki fotograficznej? Czemu ta technika ma służyć w fotografii i kiedy można mówić o dobrym fotomontażu? Tylko wtedy możemy mówić o dobrym fotomontażu, gdy nie widać, że został wykonany, by oszukać wiadza? Czy również wtedy, kiedy dzięki niemu w jednym świecie przedstawionym mogą obcować ze sobą różne symbole? Byty w różnych skalach, kóre nigdy nie mogłyby się ze sobą spotkać w realistycznym świecie, i dzięki czemu tworzą fantastyczne opowiadanie, które postanowił przedstawić twórca? To najważniejsze pytania jakie mogą nasuwać się na myśl, kiedy patrzymy na prace fotograficzne wykonane przy pomocy tej techniki. Osobiście ponad wszelkimi technikami ja dzielę obraz w dwóch konkretnych kategoriach: Realistycznej i Surrealistycznej. A więc dla mnie osobiście praca może być bardzo realistyczna mieszcząca się w kategoriach dokumentalnych i ta zupełnie odjechana, gdzie mogę sobie wyobrazić poza kadrem 5 Słońc, 3 Księżyce, ludzi haczących swoimi głowami o chmury, i umysł tonący w kropli rosy. Drzewa rzucające Ciebnie bez źródeł światła i cienie powstałę bez źródeł światła :) Napatrzyłem się tutaj na kiepskie i również na te naprawdę niezłe wklejki nieba, gór, ludzi, pojazdów..., tylko po to by ciekawe miejsce w nieciekawej aurze pokazać w ciekawej ostatecznie pracy - dla mnie nuda, ale po technikę fotomontażu niektórzy tutaj sięgali i pewnie nadal sięgają. Widziałem tutaj wiele fotomontaży symulujących fotografie streetowe, dokumentalne i inne tylko dla urozmaicenia kompozycji. Fotomontażem zawsze jest odejmowanie od pojedynczej fotografii różnych elementów oraz dodawanie elementów z innych fotografii, powstałych w innym czasie albo miejscu. Usuwane słupki, znaki, śmieci...Dodawane krowy, ludzie, pojazdy... Wszystko to ma swój większy bądź mniejszy cel. Cel,który wyznaczył autor. Cel oszukania widza, a czasem oszukania własnych umiejętności, własnej cierpliwości...w oparciu o różne kategorie fotograficzne. Ja do fotomontażu podchodzę zupełnie inaczej. Tworzę obrazy bez kokieterii z prawdą i fałszem. Zazwyczaj swoje postaci lokują w absurdalnych przestrzeniach, często w absurdalnych kreacjach i nie trzeba siędomyślać, czy dana scena mogła zaistnieć naprawdę. Ona zaistniaław mojej głowie i to jest moja prawda :). Myślę, że aby uczciwie móc podejść do oceny danej pracy poprzez pryzmat tej techniki fotograficznej należy postawić sobie pytanie... autor chce mnie oszukać, chce coś zakamuflować, to ma być świetna symulacja, czy może fotomontaż w tym konkretnym przykładzie został użyty by opowiedzieć mi bajkę, bujdę, chce opowiedzieć mi o suchej wodzie, mokrym ogniu, gorącym lodzie...?


2019-01-16 21:30:28
Kolejny raz mam problem ze zrozumieniem rzeczywistości w jakiej żyjemy albo conajmniej ludzi. Kolejny raz mam problem ze zrozumieniem ludzkich zachowań i reakcji na te zachowania. Problem mam również ze swoją powyższą pracą. Chyba niezbyt czytelnie w obrazie. Mrocznie czy zabawnie? Na poważnie czy na żarty ? Bez jakiejś analizy się nie obejdzie... myślę, że powinienem zaryzykować, ale zbyt mocno to we mnie siedzi i to nie tylko przez ostatnie wydarzenia!!! Tak łatwo o to by trudno siebie zrozumieć, więc... Powyższa praca jest: O krystalizacji politycznych szlamów wlewanych w ludzkie głowy O Krystalizacji medialnych wojen "Obu Światów" O braku zrozumienia ludzkiej potrzeby wiary i niewiary O braku rozumu w głowach ludzkich baranów "Obu Światów" O nienawiści i braku tolerancji wśród baranów z "Obu Światów" O faszyzujących Lewakach I Prawakach O życzeniu śmierci prezydentom miast i państw O śmiechu zbudowanym na ludzkim nieszczęściu O ogniach olimpijskich niesionych na ludzkiej kośći i skórze O śmiechu ze śmierci przypadkowej i zaplanowanej O pochopnych sądach i samosądach O pomnikach i miłości bliźniego tuż po, o pięściach i wyzwiskach dla bliźniego tuż przed... O miłości podczas wojny i nienawiści w czasie pokoju O braku możliwości cofnięcia czasu O braku refleksji, kiedy jeszcze na to czas. I wielu innych...


2018-12-26 12:26:39
Istnieje ogromna rzesza fotografów-widzów, którzy jakkolwiek podane zdjęcie portretowe z brakiem ostrości na oczach z marszu traktują jako pracę nieudaną. Bez znaczenia dla tych są również motywy i zamysł autora, który tę nieostrość na oczach zaplanował. Ja zaliczam się do grupy autorów-widzów, którzy uważają, że w obrazowaniu można dosłownie wszystko. Można łączyć stare z nowym, kokietować z zasadami odkrywać i wyznaczać nowe drogi prezentując obrazy, które ciężko szybko ocenić, cięzko znaleźć idealny punkt odniesienia. Takie obrazy traktuje jako bardziej wartościowe nizeli kolejne idealnie podpatrzone w temacie od innych. Łatwo przecierać kurze na starych meblach... Ok ale co w tym konkretnym przypadku? Praca ta mnie zatrzymała, zaintrygowały autorskie decyzje. To dobrze i źle ;). Czy zawsze rybie wychodzi na dobre, kiedy płynie pod prąd? Może to zła woda? Może tym razem jeszcze oczy warto było zostawić na pierwszym planie, może to ułożenie dłoni, choć dość symboliczne to niedość wyraziste w wymowie? Wiele razy sam podejmowałem decyzje o akcentowaniu w portrecie dłoni, uszu i innych...zrzucając oczy do roli drugoplanowej. Oczy wtedy tylko uzupełniały spracowane ręce, spierzchłe usta, sińce pod oczami, rany i troski wyrysowane w ogólnym wyrazie portretu itd. Moim zdaniem w takim rozdysponowaniu ostrości, autor winien uważniej skupić się na ułożeniu dłoni, na powstałym światłocieniu w okolicach ich spoczynku. Dłonie tutaj wyodrębnione w GO i skąpane niefortunnym cieniem serwują spory dysonans. To oczywiście nieco pasuje do wycofanej pozy bohatera i ogólnie do tematu. Wyszło jednak mało plastycznie przy jednoczesnej decyzji o tym by to właśnie dłonie grały pierwsze skrzypce. Osobiście nie jestem za publikacją. Aczkolwiek wcale nie oznacza to, że moim zdaniem nie było warto tej pracy tutaj zobaczyć. Wręcz przeciwnie Pozdrawiam


2018-07-27 01:10:42
Dziecięcy świat to cała plejada migocących światełek. Dziecięcy Świat pędzi z prędkością światła, wiele spraw umyka nam dorosłym... Dziecięcy Świat to karuzele i smoczki na nich pogubione, to wtykanie palcy i stópek tam gdzie nie trzeba. Prawdopodobnie unosząc się dumą idącą pół kroku za oddanym głosem z automatu komentarz ten zostanie przez wielu z Was odrzucony (wyniki głosowania), mimo to zaryzykuję "jakotakim" dłuższym wywodem... ne będącym jeszcze analizą. Po pierwsze kompozycja i dynamika... Czy naprawdę można mieć tutaj zastrzeżenia? Po amatorsku wytknąć palcem dolne cięcie i stopę Jezusa? Przymykając oko na super dynamikę, radość dziecka w pędzie, i przede wszystkim dobrze złapany moment można być na nie. A ja jestem na TAK. Dobra dziecięca fotografia.


2018-06-08 10:19:59
A ja zaproponowałbym Obu Panom pawuloniku... :)))) Cóż to za pojedynek na plaskacze ? Będą straszyć odejściami ;) Nie dajcie się ponieść perfekcjonizmowi w tworzeniu i odbiorze!!! Ja osobiście jak Robert lubię dyskutować, wiele razy spinałem się o podobne rzeczy ale mi przeszło. Przeszły mi z lekka te spiny o to co autor zrobił... Mankamenty takie jednak wciąż zauważam i w oparciu o nie oceniam bo wciąż oceniam to jak wyszło ostatecznie. Powyższą pracę oceniam pozytywnie, mimo tego, że też widzę te nieścisłości w otoczkach, oczach i innych.. jak bałaganik za ramieniem we włosach. Kiedyś za to obwiniałbym autora. Dzisiaj obwinię po prostu konkretną pracę, konkretny obraz... Przyzwoity portret dziecięcy - rzeczywiście troszkę w kat. dziecko-glamour. Tutaj już ocieramy się jednak o gusta. Salonowe Lalki Barbie, vs Szmacianki Z Podwórka... Obraz zawsze wtórował o pięknie i brzydocie, o pięknie w brzydocie i brzydocie w pięknie... o pięknie traktuje tutaj aurtor ktoś inny piękno upatruje w zapajęczonych konikach na biegunach. Jestem za publikacją gdyż nie gust mój wpływa na ostateczną ocenę. Odejmę jedynie w ocenie odrobinę za technikalia. Pozdrawiam

1  2  3    >