Mały gangster, uganiał sie po łące i dokazywał na tyle, ze zdołał przepędzić z niej całe stado saren. Na tym samym terenie, na obrzeżach lasu grasowała pozostała część rodziny, a więc odyniec, locha i reszta rodzeństwa. Zastanawiał nas powód, dla którego mały dzikusek znalazł się w tak znacznej odległości od stada. Locha w tym roku wydała na świat liczny miot i może nie panowała nad sytuacją...warchlak podbiegł do nas na odleglość kilkunastu metrów i udalo mi się go w ten sposób naświetlić:) Dziękuję za dobre słowo, jak i za pozytywny głos. Pozdrawiam:)
Miałam kiedyś przyjemność z takimi maluszkami. Niestety w mniej malowniczych okolicznościach - wlazłam w legowisko dzików. Gdyby nie moja sunia malamutka, matka i ciotki maluchów dobrałyby mi się do tyłka. Wystraszyły się jednak i odbiegły w krzaki, a maluchy rozbiegły się po polu. Miałam czas na wycofanie się z godnością...na trzęsących nogach :)
Od tamtej pory dziki omijam szerokim łukiem. Czasem z daleka podziwiam, ale bliskich kontaktów nie ryzykuję. Limit szczęścia wykorzystałam, a psiak którego mam teraz sam wymaga obrony :))
No tak, znajdowanie się w bezpośredniej odległości od stada dzików w towarzystwie tegoż potomstwa może przerodzić się bez wątpienia w poważny problem, a już nie jest niczym przyjemnym dla ludzi o słabych nerwach:)
Na terenie tutejszego rezerwatu przyrody oficjalnie obowiązuje zakaz przebywania na terenie łąk i lasów. Dla turystów wyznaczone są naturalne szlaki umożliwiające obserwację zwierząt z odpowiedniej odległości. Co roku odwiedzam to miejsce w ramach majowego urlopu. Pewnego zeszłorocznego poranka, znajdując się na formalnie oznaczonej ścieżce, wyskoczył zza nieopodal rosnącej krzewiny, wyrośnięty, rozwścieczony odyniec, swoją posturą przypominający śmigającą przez rozkwitające łąki łódź podwodną. Zanim zorientowałam się co się dzieje, dzik wykurzył z łąki wszelkie ptactwo, sarny i koziołki. Jak wściekły drałował po łące, by podczas ostatniego etapu swego agresywno - maniakalnego wyskoku wbić swoje rapety w ziemię, w odległości około 3 metrów od mojej skromnej persony. Zostaliśmy sam na sam. Uprzednio przyoblekłam się w strój maskujący typu jaskiniowiec, pokrywający mnie od pięt po czubek głowy i dzięki temu nie było nam dane spojrzeć sobie głeboko w oczy...Po krótkiej, obustronnej "penetracji" z bezpiecznej odległości dla obu stron, odyniec musiał chyba stwierdzić żem drzewo, bo zachrząkał, podwinął ogon i zwiał. Dzika nie udało mi się niestety fotograficznie potraktować, gdyż stała ogniskowa wynosiła 1200mm...
Osobiście brakuje mi w tej fotografii porannego błysku w oku u tego warchlaka, tym bardziej jestem mile zaskoczona, że się podoba i dziękuję Wszystkim za głosy na tak, miłe komentarze
jak i dobre słowo.
Nie wiem jeszcze kto się do mnie uśmiecha z pozycji Autora.
Chciałam tylko dodać od siebie, że dla mnie tego dołu też zabrakło, ale to nie był pierwszy aspekt, który zwrócił moją uwagę. Okoliczności ujęcia malucha nietuzinkowe. No taka rama od Natury to wyjątkowy prezent i to ona czyni zdjęcie wyjątkowym.
Gratuluję wyróżnienia!
:)
Ps. Zaraz, zaraz...Kojarzę już te iryski na łące....Sarenki tu biegały...Czy idę w dobrym kierunku?
Zdjęcie wywołuje uśmiech, jestem na tak.
Od tamtej pory dziki omijam szerokim łukiem. Czasem z daleka podziwiam, ale bliskich kontaktów nie ryzykuję. Limit szczęścia wykorzystałam, a psiak którego mam teraz sam wymaga obrony :))
Do ulubionych zabieram uroczego maluszka.
Pozdrawaim :)
Na terenie tutejszego rezerwatu przyrody oficjalnie obowiązuje zakaz przebywania na terenie łąk i lasów. Dla turystów wyznaczone są naturalne szlaki umożliwiające obserwację zwierząt z odpowiedniej odległości. Co roku odwiedzam to miejsce w ramach majowego urlopu. Pewnego zeszłorocznego poranka, znajdując się na formalnie oznaczonej ścieżce, wyskoczył zza nieopodal rosnącej krzewiny, wyrośnięty, rozwścieczony odyniec, swoją posturą przypominający śmigającą przez rozkwitające łąki łódź podwodną. Zanim zorientowałam się co się dzieje, dzik wykurzył z łąki wszelkie ptactwo, sarny i koziołki. Jak wściekły drałował po łące, by podczas ostatniego etapu swego agresywno - maniakalnego wyskoku wbić swoje rapety w ziemię, w odległości około 3 metrów od mojej skromnej persony. Zostaliśmy sam na sam. Uprzednio przyoblekłam się w strój maskujący typu jaskiniowiec, pokrywający mnie od pięt po czubek głowy i dzięki temu nie było nam dane spojrzeć sobie głeboko w oczy...Po krótkiej, obustronnej "penetracji" z bezpiecznej odległości dla obu stron, odyniec musiał chyba stwierdzić żem drzewo, bo zachrząkał, podwinął ogon i zwiał. Dzika nie udało mi się niestety fotograficznie potraktować, gdyż stała ogniskowa wynosiła 1200mm...
Osobiście brakuje mi w tej fotografii porannego błysku w oku u tego warchlaka, tym bardziej jestem mile zaskoczona, że się podoba i dziękuję Wszystkim za głosy na tak, miłe komentarze
jak i dobre słowo.
Pozdrawiam:)
brakuje jedynie ...
"miłego dzionka"
"pysznej kawusi"
Gratuluję zasłużonego i wyjątkowego ZD !
Chciałam tylko dodać od siebie, że dla mnie tego dołu też zabrakło, ale to nie był pierwszy aspekt, który zwrócił moją uwagę. Okoliczności ujęcia malucha nietuzinkowe. No taka rama od Natury to wyjątkowy prezent i to ona czyni zdjęcie wyjątkowym.
Gratuluję wyróżnienia!
:)
Ps. Zaraz, zaraz...Kojarzę już te iryski na łące....Sarenki tu biegały...Czy idę w dobrym kierunku?
Najmocniej pozdrawiam:)