Autor: jan_kawa
Data publikacji: 2018-01-05
Kategoria: Architektura
Odbiór zdjęcia
Odsłon
11348
Komentarzy
55
Ulubionych
1
Analiz
1
Oceny i wyróżnienia
Liczba ferii
161
Kontra
0
Publikacja w FB
NIE
Dane techniczne
Technika
-
Format
-
Solarigrafia. Zdjęcie wykonane pojemniczkiem po kliszy przymocowanym do znaku drogowego, materiał światłoczuły FomaSpeed N312 Matt naświetlany 6,5 miesiąca. Więcej aktualności na fp
Na to zdjęcie patrzę jako fotograf-amator, ale również jako chemik-praktyk. Technika solarigrafii jest niezwykła zarówno od strony technicznej jak artystycznej i mimo iż dość niszowa to w kręgu osób interesujących się fotografia klasyczna (chociaż daleko jej do niej) jest dość popularna. I bardziej przyjazna dla tych, którzy nie lubią babrać się wywoływaczami i utrwalaczami.
Podstawa jest własnej budowy "aparat" i światłoczuły białoczarny papier. Fascynujące jest to, ze uzyskany obraz jest barwny, a papier często jest przeterminowany co daje interesujące artystycznie efekty. Materiał światłoczuły w zależności od temperatury, wilgotności i pH zachowuje się w trudny do przewidzenia sposób (termodynamika reakcji fotochemicznych nie jest do końca poznana) ale dający jednocześnie ogromne możliwości artystycznych eksperymentów. Dodam, ze krawędzie zdjęcia, na których widać miejsca reakcji: światło-papier nadają pracy fotograficznej szlachetności.
Autor umieścił "aparat" w bardzo dobrym miejscu - centrum miasta i baszta z wieżą tworzą idealny "szkielet" do pokazania jak wygląda ruch słońca przez pół roku (idealna lekcja o mechanice nieba ). Sporym wyzwaniem jest kompozycja w tej technice, poza dobrym skomponowaniem kadru, aparat trzeba umieścić tak aby nic ani nikt go nie zniszczył.
W dobie cyfryzacji trzeba pokazywać takie prace. Pomimo, ze dla niektórych może nie są piękne i efektowne to jednak warto pamiętać, o tym ze fotografia to nie tylko piksele ale cos więcej.
Ode mnie dla autora złoto i szczery podziw, za to ze pokazuje w swoich pracach, ze "źródło wciąż bije"
twardy dowód zmiany klimatu dla niedowiarków: poza przesileniem w czerwcu przez całe lato i jesień słońca jak na lekarstwo
niezmiennie fascynują mnie te kapsuły czasu
Podstawa jest własnej budowy "aparat" i światłoczuły białoczarny papier. Fascynujące jest to, ze uzyskany obraz jest barwny, a papier często jest przeterminowany co daje interesujące artystycznie efekty. Materiał światłoczuły w zależności od temperatury, wilgotności i pH zachowuje się w trudny do przewidzenia sposób (termodynamika reakcji fotochemicznych nie jest do końca poznana) ale dający jednocześnie ogromne możliwości artystycznych eksperymentów. Dodam, ze krawędzie zdjęcia, na których widać miejsca reakcji: światło-papier nadają pracy fotograficznej szlachetności.
Autor umieścił "aparat" w bardzo dobrym miejscu - centrum miasta i baszta z wieżą tworzą idealny "szkielet" do pokazania jak wygląda ruch słońca przez pół roku (idealna lekcja o mechanice nieba ). Sporym wyzwaniem jest kompozycja w tej technice, poza dobrym skomponowaniem kadru, aparat trzeba umieścić tak aby nic ani nikt go nie zniszczył.
W dobie cyfryzacji trzeba pokazywać takie prace. Pomimo, ze dla niektórych może nie są piękne i efektowne to jednak warto pamiętać, o tym ze fotografia to nie tylko piksele ale cos więcej.
Ode mnie dla autora złoto i szczery podziw, za to ze pokazuje w swoich pracach, ze "źródło wciąż bije"