|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Moim zdaniem ani symbolicznie, ani doslownie nie udalo sie tutaj starosci pokazac.
Bylem na NIE. 
|
|
Starszy pan stoi przygarbiony z laską...., jedyny przyjaciel, który mu pozostał, to czarny kot....
To chyba nie młodość.... |
||
|
|
||||
|
polecam analizę Andrzeja, dziwnie wycacnych fot tu pierdylirdy są, o niczym :) ciekawy jestem opinii tych "artystów" głosujących na nie
|
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
Ode mnie głos ZA publikacją.
Tu jest zwyczajne życie i swojska scena uwieczniona. Spontaniczna i prawdziwa. Kotka zauważyłam po czasie. Rodzynek. :) |
||||
|
|
Może z racji własnego wieku, a może tez i z innych (poza fotograficznych) powodów, darzę zdjęcie dużą sympatią. Stąd też mój wcześniejszy głos na tak.
Technicznie: nic nie zmieniałbym w kadrowaniu (w końcu to nie moje zdjęcie). Ta ilość, wydawałoby się zbędnej trawy, ma swoje uzasadnienie. Kontrastu w sam raz. Postać, wraz ze swoim przyjacielem w naturalny sposób koncentruje wzrok. Światło, jak na porę dnia, trudne do artystycznego malowania.
Artystycznie: zwykle (i w tym przypadku) jestem przeciwnikiem tytułów. Obraz , to obraz. Jest samotność, jest atmosfera opuszczenia i zapuszczenia. Smutne, ale miło budujące nastrój.
Kontrę wcisnę z przyjemnością.